Back to Wonderland: part III

Wiem, co myślicie: czy to bardzo dobry film, czy tylko oglądalny? Poprzez całe te emocje z 3D, Timem Burtonem i niecodziennym materiałem źródłowym, można zgubić z oczu najważniejsze. Ale że to w końcu adaptacja książki... musicie zadać sobie pytanie: czy podobała wam się 'Alicja w Krainie Czarów' i 'Po Drugiej Stronie Lustra'? Naprawdę podobała?

Powiedziałem, że to adaptacja książki? Skłamałem. Nie książki, tylko książek (obu o Alicji), i nie adaptacja, a luźna impresja, lub rodzaj sequela. Poniekąd niezłe rozwiązanie, odpadają dylematy, które elementy uciąć, które zachować, a które zmienić - Burton mógł w spokoju robić swoje, dając widzom możliwość oglądania filmu bezpośrednio (lub okulary 3D), a nie przez pryzmat pierwowzorów. Niestety, nie popisał się, i to na obydwu frontach: zarówno warsztatowym jak i fabularnym.

Zacznę od tego, że choć kino 3D zdaje się być u początków swego renesansu, jednak istnieje już od dość dawna. Może nie mieliśmy jeszcze "Obywatela Kane'a" 3D, ale był już czas na wypracowanie pewnego warsztatu. Moim zdaniem, do rzeczy, które w fabularnym filmie 3D (w odróżnieniu od krótkometrażówki z IMAXa prezentującej możliwości technologii) przeszkadzają, należą: napisy przenikające przez elementy filmu i postacie, rozmyte, ze względu na znajdowanie się poza głębią ostrości, plany, oraz wykorzystanie obiektywów zmieniających zauważalnie perspektywę. Wszystkie te elementy powodują, że obraz wydaje się nienaturalny, męczą oczy, i niestety dają się znaleźć w tym filmie.

A jak wygląda sprawa fabuły? Mnie przynudziła, ale czego powinienem był oczekiwać? W końcu miałem podobne odczucia do pierwowzoru literackiego, który nie trafił do mnie zupełnie w porównaniu do 'Peter Pan' i 'Winnie The Pooh' (mówię tu o oryginalnych wersjach). Na początek, mogłem oczekiwać czegoś lepszego od klasycznej animacji Disneya sprzed 60 lat, która podobała mi się wyraźnie bardziej. Mam też bardziej konkretne argumenty: na potrzeby 'Through the Looking Glass' Carrol stworzył nowy świat i nowych bohaterów - to naprawdę była nowa książka, a nie nędzny sequel sprzedający po raz kolejny to samo. Tymczasem Burton, choć teoretycznie tworzył nową fabułę, zmontował ją z recyklowanych elementów i postaci, układając je w baśniową kliszę. Brak świeżości, fascynacji puszczoną wolno wyobraźnią. Proszę! Przecież wszyscy wiemy, że stać Pana na więcej!

To co w tym filmie jest dobrego? Jest ładny. Kot z Cheshire jest fantastyczny. Depp jest sobą, Bonham Carter jest sobą. Zbroja Alicji jest wypasienie chromowana.

Zagorzali fani Burtona i Alicji i tak pójdą, reszcie prawdopodobnie film niespecjalnie by przypadł do gustu, gdyby był lepszy. Filmasterom mówię: można, ale bynajmniej nie trzeba.